“Wie geen vrienden heeft, wordt ook niet in de steek gelaten.”

DIT IS GEEN DAGBOEK, ERNA SASSEN.
Een paar jaar na de zelfmoord van zijn moeder wordt Boudewijn ‘ziek’. Hij is totaal apathisch en komt zijn bed niet meer uit. Zijn vader geeft hem een stapel cd’s en een leeg schrift en stelt hem voor de keuze: als Boudewijn niet elke dag iets in het schrift schrijft en naar de muziek luistert zal zijn vader hem persoonlijk bij een psychiater afleveren.
Met tegenzin kladdert Bou de zin Dit is geen dagboek voorin het schrift en zet hij zich aan zijn ‘strafwerk’.
Het schrijven blijkt voor hem een uitlaatklep. Zonder het zich bewust te zijn, is Boudewijn woedend op zijn moeder die er niet voor hem was tijdens haar ziekte en die hem uiteindelijk definitief in de steek liet. Door zijn woede te uiten, maakt hij voor zichzelf de weg vrij naar zijn verdriet om haar, en naar iets meer begrip voor haar wanhoopsdaad.
Boudewijn vindt rust bij zijn zusje Pluis, bij wie hij zichzelf durft te zijn en zich veilig voelt, net als bij Pauline, de enige van zijn klasgenoten die zich voor hem interesseert. (“Ik heb gemerkt dat vrienden niet van (jongens met) dode moeders houden”)
Maar zodra het met Pauline te intiem wordt verbreekt hij de relatie. Totdat hij zich, na een periode van veel schrijven, muziek luisteren en overleg met zijn zusje Pluis realiseert dat hij het probleem met Pauline moet oplossen.

Boudewijn is een gewone, eigentijdse, 16-jarige jongen met gevoel voor humor, een jongen zoals vele anderen. Het is voor de meeste jongeren ‘veilig’ om zich te spiegelen aan Boudewijn, juist omdat hij (harde) grappen maakt en omdat zijn verliefdheid op Pauline een belangrijke rol speelt in zijn leven.

“Het belang van een moeder. Het belang van een moeder wordt m.i. zwaar overschat.
Oké, een leuke moeder, daar heb je iets aan. Maar waar vind je die nog heden ten dage?
De leuke, gezellige moeder behoort tot een uitstervend ras. Tegenwoordig heb je: de ambitieuze, hoogopgeleide moeder met een 40-urige werkweek, de gescheiden moeder, met een 40-urige werkweek, de rijke moeder met een 60-urige fitness- en beauty-week,  en dan heb je: de bijstandsmoeder. Maar ook die is de hele dag de hort op, om te solliciteren. Misschien moeten we ze gaan fokken in een reservaat, leuke moeders. En ze daarna uitzetten op de Wadden. De mijne is dood. Mijn moeder. Die categorie bestaat namelijk ook nog.  Die van de dode moeders.”

De Volkskant,
27-01-2017
Dit is geen dagboek’ is een aangrijpende, herkenbare, muzikale en zelfs geregeld grappige voorstelling.
****
Lees meer

Meer informatie over de voorstelling en de speellijst:
muziektheaterproducties.nl

Recensie Erna Sassen schreef een hevig ontroerende jeugdroman over puber Bou (16), wiens moeder voor de trein is gesprongen.
Bas Maliepaard − 16/01/10  Trouw,  citaat:

“……hevig ontroert en duidelijk maakt dat dit is wat Sassen moet schrijven, gelaagde romans over de puberziel.”

Lees meer….

 

Dit Is Geen Dagboek, fragment uit de voorstelling.